Vergroot

‘Adéhadé’ gaat in de doordacht onlogische combinatie van monologen en typeringen, in zijn imitaties en de heftige expressie in geluiden, spel en zang echter iets verder dan een vertoning van ingewikkelde en slopende kunstjes. Het lijkt alsof hij het nergens over heeft, alsof hij - sneller dan het licht - hijgend, rennend en zwetend zijn speeltuin als werkterrein heeft geïnstalleerd. Maar het hyperactieve adéhadé procédé is geen karikatuur. Het is een gruwelijk, levensecht zelfportret van een mens van 24 dat af en toe gek van zichzelf wordt en het risico loopt omver te worden geblazen door de stormen in zijn hoofd. Daarom dien je Myjer serieus te nemen, al probeert hij ons voor te toveren dat hij zo gek is als een deur’.